Awakenings

Na de jaarlijkse lethargie van de zomervakantie het Grote Ontwaken, waarvoor zoals in de beroemde gelijknamige film ons geen L-Dopa toegediend wordt, maar een wake-up call van de baas via een mailtje. Ogen worden uitgewreven en er wordt verbaasd rondgekeken: waar zijn we nu weer beland, na onze vakantieomzwervingen over de aardbol? Langzaam dringt het tot ons door dat deze plek ons enigszins bekend voorkomt. Het blijkt onze arbeidsplek te zijn, die er anders dan normaal uitziet en ook nog eens anders ruikt. Zo opgeruimd, zo fris.

Waar waren we ook weer gebleven? Maar de waarschuwende post-it stickers, - hard copy en / of digitaal -, die her en der opduiken hebben weinig zeggingskracht voor ons. Eerst maar eens naar het koffiezetapparaat, waar we collega’s aan hopen aan te treffen die bruikbare informatie kunnen geven omtrent hoe het verder moet. De vragende blikken die deze ons op hun beurt toe werpen brengen ons ook niet veel verder. In arren moede worden dan eerst maar de vakantiebelevenissen doorgenomen. Die blijken zoals dat gaat niet altijd even gunstig. De een ervoer nogal eens gestreste aandoeningen, de ander geraakte haast tot een toestand van comateuze lethargie. Weer een ander werd gewoon depressief van het nietsdoen, en begon steeds heftiger te verlangen naar zijn werk.

Een eerste vergadering of overleg biedt doorgaans uitkomst. Hierin heeft de werkgever in zijn onuitputtelijke wijsheid en mededogen voorzien. Door middel van het draaiboek komen we erachter dat we niet alleen in week 35 van het kalenderjaar zijn beland, maar tevens in week 0 (hè?) van het nieuwe schooljaar. Bij verder turen door het programma blijkt dat week 1 de lesweek is. Verrek!

Ogen worden met ontzetting opengesperd: de studenten komen eraan! Het plotselinge besef van de voorbereiding die deze zachte invasie van ons vraagt heeft ons klaarwakker gemaakt. Weer een nieuw schooljaar, heerlijk!