Van criminele zaken en de jaren die voorbijgaan

Wat is het verschil tussen de termen ‘criminele Marokkanen’ en ‘Marokkaanse criminelen’? Wel. De eerste is een neutrale aanduiding, maar de tweede is stigmatiserend. De omkering van woorden, blijkt een omkering van waarden te impliceren. Naast criminele Marokkanen zijn er jammer genoeg ook criminele Nederlanders, en criminele Duitsers, en criminele Belgen, etc. Ik realiseer me dat dat ‘jammer genoeg’ al ambigu klinkt. Ik kan het om verschillende redenen jammer genoeg vinden, waaronder enkele bedenkelijke, waardoor juist de Marokkaanse bevolkingsgroep in Nederland in een kwaad daglicht komt te staan. Het ligt gevoelig.

Wanneer er gesproken wordt van ‘Marokkaanse criminelen’ impliceert dat het bestaan van een bepaald soort criminaliteit, namelijk Marokkaanse criminaliteit, als importproduct, of liever: als negatief bijverschijnsel van de immigratie van de laatste halve eeuw. Voor zover het zich echter laat aanzien nemen de zogenaamde Marokkaanse rotjochies aan het begin van hun eventuele criminele carrière ‘gewoon’ slechte praktijken over die Nederland al veel langer kent: berovingen, overvallen, diefstal, smokkel. Alleen blijkt dat in de demografische leeftijdscategorie 20-35 jaar onze jonge Marokkaanse Nederlanders significant oververtegenwoordigd zijn.

Uit onderzoek blijkt dat onze criminele Marokkanen na hun 35-ste levensjaar net zulke brave burgers worden of zijn als hun autochtone tegenhangers. En ook onze Surinaamse, Turkse, etc. criminelen bewandelen doorgaans weer het rechte pad, zo gauw er een gezinsvorming plaatsvindt.

Toch bestaat er wel een soort criminaliteit die je met een land kan aanduiden, en die echt criminele school heeft gemaakt: de Italiaanse. Termen als Maffia, Camorra, Cosa Nostra en Omertà zijn overbekend. Toch wordt er vreemd genoeg geen enkele Italiaanse Nederlander op aangekeken. Er moet dus in de appreciatie iets anders aan de hand zijn. 

In zijn boek over immigratie “Het land van afkomst’ schrijft Paul Scheffer, die in het jaar 2000 in Nederland voorgoed zijn naam vestigde met zijn artikel in het NRC Handelsblad: ‘Het multiculturele drama’, dat in de negentiende eeuw in de Verenigde Staten met name de Ieren met de nek werden aangekeken en voornamelijk als crimineel of permanent dronken werden beschouwd. Dat had toen met het geloof te maken: de Ieren die rond 1850 de grootschalige Famine (hongersnood) ontvlucht waren richting VS waren katholiek en vestigden zich in een overwegend protestantse omgeving.

Waar de huidige overwegend negatieve depreciatie voor de Marokkaanse Nederlander vandaan komt laat zich vooralsnog raden. Het kan niet de islam als zijn of haar geloof zijn, want die deelt hij of zij met meer allochtone bevolkingsgroepen, die in den lande een betere pers hebben.