Vincent (2)

Hij kwam als burgemeester en hij vertrekt als burgemeester. Oude liefde roest niet, maar je kunt zijn komst naar de Onderwijsgroep Tilburg toch geen vorm van vreemdgaan noemen, ook al past het wel enigszins in het plaatje van de beeldspraak. Zijn keuze voor het ROC en MBC was ook in Cruyffiaanse zin ‘logisch’, als je in het onderwijsveld al aan het begin van je carrière begonnen bent, en nog wel als leraar.

Hij werd gezocht om het toenmalige ROC op de kaart te zetten en tot in de Haagse kringen naamsbekendheid te geven. Aanvankelijk als lid van het college van bestuur, later als de voorzitter ervan. Het ROC van tien jaar terug was een wat verpolitiekte organisatie met allerlei stammen en hun bijbehorende culturen. Dat was niet gek overigens, want het ROC was een moetje en daarbij ook nog een ongewenst. Niemand die het eigenlijk wou, behalve de gestaalde kaders van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (met Jo Ritzen als de Stalin van het Kremlin in Zoetermeer), en in Tilburg de Streekschool. De laatste zag er wel brood in, want het imago was niet om over naar huis te schrijven. Maar de mts, de meao, het mdgo? Nou nee, liever niet, dat waren degelijke scholen voor middelbaar beroepsonderwijs voor de eigen sector, en die hadden die fusie niet nodig. Het moest, en als het niet kon zoals het moest, dan moest het maar zoals het kon. De politiek handige én beminnelijke collegevoorzitter Jan Huffmeijer slaagde erin de boel op zijn Cohens bij elkaar te houden.
Aan Vincent Braam daarna dus de schone taak de organisatie te ‘ontvrienden’ en taakgerichter te maken. De no nonsens jaren à la Lubbers in de jaren tachtig braken in het najaar van 2005 met zijn collegevoorzitterschap aan. Hij was daar ook wel de figuur voor, want zonder veel poeha en misbaar zette hij de schoolorganisatie in zakelijk opzicht naar zijn hand. Klein van stuk, een beetje onopvallend nou je het zegt, laveerde hij bijvoorbeeld het College Educatie door moeilijke tijden. Een knap staaltje stuurmanskunst, als je weet dat het elders in het land in dezelfde sector ontslagen regende. Hij maakte in moeilijke tijden de schoolorganisatie financieel gezond, door de juiste mensen achter het financiële dashboard te zetten.
Een nuchtere liberaal die langzaam ontdooide. Het duurde even voor hij zijn gezicht in de juiste plooi kreeg, want de hele tijd no nonsens uitstralen dat gaat op den duur vervelen, ook voor zijn omgeving. Want niet alleen de nachten in Brabant zijn lang, maar ook de dagen, en zeker op school.
Onder Vincents leiding is de OGT meer een eenheid geworden, en heeft deze meer kleur gekregen.  En niet alleen magenta rose. Het opknippen van de schoolorganisatie in twintig scholen kun je gerust een trouvaille vinden, want daarmee botte hij de scherpe randen, waar iedereen zich aan sneed, van een megalomane scholenfusie.