Manager is zo jaren negentig van de vorige eeuw en directeur is helemaal
prehistorie, die dateert nog uit de tijd van Pipo de Clown. Voor de kleintjes
onder ons, de razend populaire eerste televisieserie van vijftig zestig jaar
geleden, waarin Dikkedeur, als
directeur van een circus, de bühne onveilig maakte.
Op de tv zendt de VPRO momenteel in de serie Tegenlicht een sequel uit over een nieuwe manier van omgaan met elkaar in bedrijven, ondernemingen en instellingen. Onlangs kwam de booming Brasilian Ricardo Semler (1959) aan het woord, die zijn concern Semco, producent van industriële machines, zoals betonmolens en waterpompen, helemaal ‘baasloos’ heeft gemaakt. Hij noemt zijn aanpak Semco stile. De zelfsturing ten top gedreven; anders dus als bij ons waar de zelfsturende teams resultaatverantwoordelijk zijn geworden, maar waar de beslissingen toch grotendeels ROC-topdown genomen worden. Wij zijn in dit proces ergens halverwege blijven steken, maar Ricardo is helemaal tot het einde gegaan. Walk the walk! En het werkt. Zijn concern groeit als kool, met Chinese groeipercentages van 9, 10 procent per jaar. Werknemers mogen zelf bepalen wanneer ze gaan werken, stellen zelf hun primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden (salarissen, rusttijden, vakanties, scholing, personeelsvoorzieningen) vast en hebben de traditionele scheiding van werk en privé opgeheven. Ze mogen dus gewoon hun verjaardagsfeestje ‘s avonds houden in de bedrijfskantine. Wel opruimen! Er zijn hangmatten voor elk moment van de dag beschikbaar, want Ricardo denkt dat rusten in de baas zijn tijd heel productief uitpakt in the end. De enige harde verplichting is je targets halen: wat en hoe je het ook doet, aan het eind van de week moeten de productieaantallen zijn gerealiseerd. Niks moet, maar alles kan. En net als bij Interpolis heeft niemand een vast werkplek, ook de leiders niet, die geheel democratisch in een geheime stemming periodiek worden gekozen. Je bent maar voor een tijd baas. Herverkiezing is mogelijk, maar beperkt.
Is er dan helemaal geen echte baas bij Semco? Jawel, maar hij heeft zich onzichtbaar gemaakt, want hij vindt dat zijn werknemers wel hun eigen boontjes kunnen doppen. Hij levert als topman enkel ideeën en strategieën. God bestaat echt, en hij woont in Brazilië in een aards paradijs.
Op de tv zendt de VPRO momenteel in de serie Tegenlicht een sequel uit over een nieuwe manier van omgaan met elkaar in bedrijven, ondernemingen en instellingen. Onlangs kwam de booming Brasilian Ricardo Semler (1959) aan het woord, die zijn concern Semco, producent van industriële machines, zoals betonmolens en waterpompen, helemaal ‘baasloos’ heeft gemaakt. Hij noemt zijn aanpak Semco stile. De zelfsturing ten top gedreven; anders dus als bij ons waar de zelfsturende teams resultaatverantwoordelijk zijn geworden, maar waar de beslissingen toch grotendeels ROC-topdown genomen worden. Wij zijn in dit proces ergens halverwege blijven steken, maar Ricardo is helemaal tot het einde gegaan. Walk the walk! En het werkt. Zijn concern groeit als kool, met Chinese groeipercentages van 9, 10 procent per jaar. Werknemers mogen zelf bepalen wanneer ze gaan werken, stellen zelf hun primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden (salarissen, rusttijden, vakanties, scholing, personeelsvoorzieningen) vast en hebben de traditionele scheiding van werk en privé opgeheven. Ze mogen dus gewoon hun verjaardagsfeestje ‘s avonds houden in de bedrijfskantine. Wel opruimen! Er zijn hangmatten voor elk moment van de dag beschikbaar, want Ricardo denkt dat rusten in de baas zijn tijd heel productief uitpakt in the end. De enige harde verplichting is je targets halen: wat en hoe je het ook doet, aan het eind van de week moeten de productieaantallen zijn gerealiseerd. Niks moet, maar alles kan. En net als bij Interpolis heeft niemand een vast werkplek, ook de leiders niet, die geheel democratisch in een geheime stemming periodiek worden gekozen. Je bent maar voor een tijd baas. Herverkiezing is mogelijk, maar beperkt.
Is er dan helemaal geen echte baas bij Semco? Jawel, maar hij heeft zich onzichtbaar gemaakt, want hij vindt dat zijn werknemers wel hun eigen boontjes kunnen doppen. Hij levert als topman enkel ideeën en strategieën. God bestaat echt, en hij woont in Brazilië in een aards paradijs.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten