Laaghangend fruit

Vrouwen die zich net iets te gemakkelijk aanbieden aan het andere geslacht worden sinds enige tijd vergeleken met laaghangend fruit: beider vruchten zijn makkelijk te pakken. Er is overigens in logisch en emancipatoir opzicht alles voor te zeggen, om ook dergelijke mannen als zodanig te betitelen. Ook in de maatschappelijke sectoren wordt de uitdrukking steeds vaker gebezigd, met name met betrekking tot de bestuurlijke echelons. Die slaat dan bijvoorbeeld op in te voeren besluiten en regelingen die eenvoudig zijn te nemen, maar van de andere kant voor degenen die deze treffen of er mee te maken krijgen meestal veel ongemak opleveren. Zo staat heel Nederland ter bestrijding van de geluidshinder vol met lompe landschap ontsierende geluidswallen, terwijl het veel effectiever (en more smart) is om eindelijk eens iets aan de geluidshinder die automotoren veroorzaken te gaan doen. Maar wat zien we zo gauw Nederland weer een VVD’er als verkeersminister heeft? Die gaat de snelheidslimieten verhogen; met alle milieubelastende gevolgen van dien, inclusief geluidsvervuiling. Er zijn toch geluidswallen? Een bedenkelijk staaltje van omgekeerde logica.

Ook voor het onderwijs is de term laaghangend fruit van toepassing. Zo heeft de Algemene Onderwijsbond, aangesloten bij de FNV, een tijdje geleden het onderwijsakkoord afgewezen, omdat hij er te veel minpunten en merendeels vage pluspunten in ziet. Die minpunten zijn met gemak te vergelijken met laaghangend fruit, want wat doe je als minister wanneer je lean and mean moet budgetteren van het regeerakkoord? Je geeft de lerarensalarissen, die  al sinds een jaar of drie op de nullijn staan, een fooi  en je gaat de BAPO afschaffen. Het nieuwe regeerakkoord met de oppositiepartijen D’66 (650 miljoen extra naar onderwijs!), SGP en CU, heeft daar zeker voor de BVE-sector niet veel verandering in gebracht: 84 miljoen erbij. VO heeft er tot en met 2017 173 miljoen bij gekregen. En de Algemene Onderwijsbond wordt ook deze keer niet blij.
Ons eigen college van bestuur staat achter het voorstel van de MBO-raad om de BAPO te skippen, met het argument dat deze maatregel voor de scholen nu eenmaal te duur is. Het is inderdaad een kostbare regeling, maar het brengt werk voor de aanstormende nieuwe generatie leraren wel meer binnen bereik, net zoals dat het afzien van een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd zou doen. Zijn er geen andere manieren te bedenken dan het plukken van dit laaghangend bestuurlijk fruit? De bestuurders die zitting hebben in de MBO-raad zijn er tenslotte fors betaald voor ingehuurd om slimme oplossingen te bedenken, waarin een klimtocht naar het hoog hangend fruit niet geschuwd wordt.