Black Pete

Dit wordt geen blog over Zwarte Piet. Black Pete noemde onze premier Mark Rutte hem tegen een buitenlands regeringsleider op staatsbezoek. Ik ga aan dit Onderwerp mijn vingers niet (zwart) branden. Maar het Onderwerp waarover ik niet zal schrijven boeit me wel. In die mate dat ik er flink moeite mee heb er met mijn fikken af te blijven. Voor de columnist is Zwarte Piet een godsgeschenk. Begin ik nu ineens toch over het Onderwerp te schrijven? Nee, alleen maar in meta-linguïstische zin. Het Onderwerp maakt de pennen van mijn schrijfbroeders en –zusters vaardig, maar vreemd genoeg lijken haast allen zich er meteen de beperking in op te leggen om er maar niet over te schrijven. Het Onderwerp ligt té voor de hand. Daar laat een beetje blogger zichzelf niet mee wegkomen.

Toch blijft het Onderwerp hem kittelen. We hebben nu eenmaal een koloniaal verleden, waarvan nog lang niet alle plooien zijn gladgestreken. Remember Zuid-Celebes. In Suriname is een proces tegen de Nederlandse staat in voorbereiding waarin enkele miljarden euro’s geclaimd gaan worden als ‘Wiedergutmachung’ voor onze slavendrijverij ten behoeve van onze cultuurpolitiek, de tabaks- en koffieplantages in De Oost en De West. En Nederland heeft een kleurtje gekregen de laatste decennia. Niet gek dus dat het Onderwerp zich opdringt maar, nogmaals ik brand er mijn vingers niet aan. Remember Zuid-Celebes.

Zeker niet in deze sinterklaastijd, nu menig kinderhartje sneller gaat kloppen en dat van hun ouders ook, want die moeten met steeds minder cash de Sint van voorraad blijven voorzien. Bij mij thuis hebben we dan ook dit jaar Sinterklaas 2.0 ingevoerd. Kinderen en ouders geven elkaar enkel pakjes die koopwaar bevatten uit de winkels van het onderste marktsegment: Lidl, Action, Zeeman, Aldi en Wibra, en niet te vergeten La Poubelle. Zitten Sint en Piet op zwart (pardon!) zaad dit jaar? Op de sinterklaasrijmpjes hebben we gelukkig niet hoeven te beknibbelen.