Baas in eigen klas

Hoe gaat dat bij ons op school in zijn werk, orde houden in de klas? Onze aanpak is: we zetten de zaak niet op scherp. We zoeken de confrontatie niet maar de-escaleren, net als de politie doet. De klas is geen exercitielokaal zoals in de schooltijd vroeger, maar een huiskamer, een ‘safe haven’, een oase van wellevendheid en weldenkendheid. Een schatkamer van kennis en vaardigheid. Maar ook een pressure cooker. Want wij weten dat we de afspiegeling van de maatschappij in ons bloedeigenste midden hebben, en daar zit van alles tussen. Schoon en lelijk, rijp en groen, gaaf en gebutst, brutaal en wellevend, agressief en bleu, stad en platteland, allochtoon en autochtoon. Er zijn excessen, gelukkig in ons eigen Brabant niet zo vaak, - nee, dan de Randstad. Hoewel, de Leijgraaf, Veghel. Soms gaat het mis. Maar bijna altijd niet. Jonge mensen zijn van goede wil. Ze zijn wel / niet goed opgevoed. Het zit ze mee / tegen.
Humor blijkt goed te werken, past in de de-escalatieaanpak: geef het een draai in plaats van de draai om de oren van vroeger. Hoe doen we het? De leraar als kleine zelfstandige of als koning in zijn klaslokaal bestaat niet meer?  De klas is buiten zijn oevers getreden. Internet. Internet. Internet.nl
Soms gaat het mis, gaat het niet zoals je gewild hebt en treedt de klas niet buiten zijn oevers, maar explodeert en het loopt uit de hand. Goed uit de hand. Handgemeen. Of implodeert, er is geen beweging in te krijgen. Apathie. Meestal gaat het goed. Het gaat bijna altijd goed. En soms gaat het fantastisch.
De kranten schrijven dat het niet goed gaat met de leerling en de school. Daar sta je mee op, dat blijft in je achterhoofd hangen, daar groei je tijdens de dag overheen. Daar helpen de leerlingen je overheen. Meestal, soms niet, maar bijna altijd wel. Het lijkt het gewone leven wel.