Winterfeest of kerstviering?

Bijna tien jaar geleden schreef ik op een voorganger van deze site onderstaande tekst. 

‘Onlangs kreeg ik een uitnodiging binnen voor het Winterfeest, dat georganiseerd wordt op donderdagmiddag 23 december vlak voor kerstmis in de patio van het College DGO met vuurkorven en al. Winterfeest?, dacht ik. Wat klinkt dat raar. In de uitnodiging stond te lezen dat tijdens de feestelijke bijeenkomst de winter wordt ingeluid en het jaar wordt uitgeluid. Ik had het gevoel dat ik wat miste. Meteen wist ik het: er ontbrak in de brief elke verwijzing naar het naderende kerstfeest. Was dat normaal? Al zolang ik leef, en dat is intussen al een respectabel aantal jaren, heb ik in wisselende verbanden (school, studie, werk, club) kerstvieringen bezocht en heb deze leren waarderen als sfeervolle, warme ontmoetingen, die juist vanwege hun aanhaken bij een eeuwenoude traditie een warm gevoel van geborgenheid verschaften. Kerstmis vormt voor mij sinds jaar en dag een lichtbaken, in letterlijke en figuurlijke zin, in donkere tijden. En nu heette het ineens Winterfeest. Gaan we weer terug naar de tijd van de Germanen, want die vierden dat feest? Het christendom heeft het voor een deel geannexeerd. En waarom? Waarschijnlijk moest ik er niet te veel achter zoeken. Er is op ons college een clubje en die organiseert dat. Ik geloof niet dat er een commissie correct is van directiewege die gaat zitten morrelen aan naamgeving. Of misschien toch?

Een tijdje geleden werd op de afdeling Welzijn binnen ons College gediscussieerd over de naamgeving van een kerstactiviteit voor leerlingen. Het organiserend groepje docenten legde aan mijn team de vraag voor of de term Winterviering ermee door kon. Blijkbaar voelden de docenten zelf ook nattigheid. En dat bleek ook uit de discussie. Een aantal docenten was bang dat de traditionele naamgeving van het feest, kerstviering, studenten van niet-westerse culturen zou afschrikken. Ze waren bang dat bijvoorbeeld Turkse of Marokkaanse studenten zich buitengesloten zouden kunnen voelen. Daarom maar liever de neutrale term Winterviering. Die overigens nog meer zou kunnen afschrikken omdat die zo heidens is, terwijl het kerstfeest stamt van het christendom, één van de zusterreligies van de Islam. Er vielen termen als politiek correct en het beestje bij de naam durven noemen. Slot van de discussie was dat er met de naam kerstviering niets mis is en dat geen student zich buitengesloten hoeft te voelen. Sterker nog, alle studenten, ook degenen die de vrijwillige bijdrage niet betalen, - en dat zijn overwegend allochtone studenten -, zijn uitgenodigd.

Ik zou de feestcommissie willen oproepen de naamgeving van de viering te wijzigen in kerstfeest. De naam Winterviering is mij te neutraal en roept allerlei vragen op die de sfeer van kerstmis kunnen verstoren. En daarna gaan we gewoon weer met kerstvakantie. Of heet dat binnenkort Wintervakantie?’

Ik heb de indruk dat nu tien jaar later het noemen van het Kerstmis als feest minder discutabel is geworden, om niet te zeggen, volkomen weer geaccepteerd. Zoals ‘we’ van onze islamitische medelanders accepteren dat zij hun Offerfeest vieren, zo vinden zij het geen probleem dat hun christelijke, humanistische, atheïstische(!) landgenoten Kerstmis vieren. Ja, velen doen er zelfs een beetje aan mee. Kerstmis is weer van ons allemaal geworden, en is naast het religieuze hoogtij dat het voor velen is, ook het culturele feest voor net zovele anderen.

Zoals we vroeger in Brabant zeiden, maar nu spijtig genoeg steeds minder: Zalig Kerstmis, collega's!