Leerkracht

Naar aanleiding van inspectiebezoek is dit jaar op een aantal scholen het lerarenverbetertraject Leerkracht gestart. De aankondiging van de training is hier en daar met gemengde gevoelens ontvangen. Sommige docenten nemen met lange tanden als aan een onappetijtelijke maaltijd deel, plegen lijdzaam verzet of weigeren botweg hun bordje. 

 

De ergernis onder docenten betreft vooral het top down karakter van de maatregel. Natuurlijk valt er altijd een hoop aan van alles te verbeteren, en beslist ook aan lessen, maar beter is het docenten intrinsiek te motiveren door hen zelf te laten denken, in plaats van extrinsiek door middel van een van bovenaf opgelegde teamtraining. De ergernis betreft ook de focus van de training, namelijk de docent, en het soft skills-karakter ervan, terwijl het veel interessanter en voor de docent motiverender zou zijn om hun pijlen eens te laten richten op de leerling, ook wel student genoemd. Dat de laatste term iets deflatoir heeft, daarover wil ik het deze keer niet hebben.

Niet alleen aan de docent, maar ook aan de student valt nog heel wat te verbeteren. Het lijkt me een mooie tegendraadse beweging om daar eens wat meer aandacht aan te besteden. Al jaren wordt geklaagd binnen en buiten de school over het gebrek aan onderling respect van studenten en van hen voor leraren. De mbo-student staat algemeen bekend als ‘moeilijk’. Het belang van de zogenaamde ‘kleine kwaliteit’ blijkt met het jaar toe te nemen. Hufterigheid lijkt hand over hand toe te nemen, terwijl het schoolklimaat daar in onvoldoende mate raad mee weet. Het is te vaak  permissiviteit dat de klok slaat. 

Sinds jaar en dag wordt vooral ingezet op het aanleren en verbeteren van soft skills van de leraar. Hoe kan hij of zij het best de student benaderen en coachen. Om een beeld te gebruiken: de docent gaat door de knieën om op het niveau van de student te komen. Maar in hoeverre wordt de student gemotiveerd om op zijn tenen te gaan staan, om bij het niveau van de docent te komen?

Overigens blijkt dat het middelbaar beroepsonderwijs in allerlei ook internationaal onderzoek hoog scoort. De tijden veranderen en de ontwikkelingen gaan razendsnel, om maar eens cliché te gebruiken. Om deze bij te kunnen benen, moet de docent zijn hard skills, zijn vakkennis, bijhouden en verbeteren. Daarop ligt al veel te lang juist niet de focus, wat het scholingsbeleid betreft. Op dat terrein valt nog een wereld te ontdekken en te winnen. Temeer als je bedenkt dat de komende twintig, dertig jaar zeer veel beroepen in het middensegment onder druk komen te staan, en zelfs zullen verdwijnen als gevolg van automatisering en digitalisering.