Gaan we naar de Dam? Dan gaan we naar de Dam! Met deze inmiddels tot een aforisme gepromoveerde strijdkreet wist de vakbondstycoon Herman Bode in de jaren tachtig de arbeiders, in dit geval ambtenaren van de ABVA/KABO, zo op te zwepen dat ze optrokken naar de Dam in Amsterdam. En gelijk hadden ze want ze waren woedend. En aan woede moet je lucht geven. Anders krijg je revolutie, en wat daar van komt dat heeft de twintigste eeuw ons in ruimschootse mate geleerd. Staken is niet alleen een rationele bezigheid, maar meestal een uiterst redmiddel, om vastgelopen verhoudingen los te wrikken. En als de VVD ´er Ton Elias staken een paardenmiddel uit de jaren tachtig noemt, dan heeft hij in die zin gelijk dat staken per definitie een paardenmiddel is. Maar niet dat het des jaren tachtig is, want staken is van alle tijden. Daar helpt geen marktwerkinkje lief aan. Dat gaat niet over 1000 of 1040 klokuren, inderdaad Paula. Dat is peanuts als je het over onderwijskwaliteit hebt. Let op: die 1040 is geen peulenschil voor de lesboeren en -boerinnen in het v.o. Voor hen maakt het wel degelijk wat uit. Zeker als je ook nog het V-woord in de mond waagt te nemen. Het gaat over waardering en het gaat over gekwetste zielen. De leraren in het v.o. die staken hebben reden tot klagen. De minister van Onderwijs liet fijntjes weten dat ze meer van het werken is dan van het staken, daarmee de stakende leraren opnieuw in de hoek zettend. We hoeven deze minister niet zo serieus te nemen volgens een volledig stakingsbereide bestuurder van de onderwijsbond AOb, vanwege haar vermeende, ontoereikende intellectuele vermogens. Ik vrees voor hem dat het niet zo simpel ligt, Van Bijsterveldt gaat wel over onderwijsbeleid, intellectueel of niet.
Een schoolbestuurder uit het westen des lands schreef dat hij de woede van de leraren goed kon begrijpen. De politiek pleegt in onze dagen met enig dedain over docenten te praten. Ze hebben te lang vakantie, ze klagen te veel. Een groot deel van hen presteert onder de maat. Terwijl aldus diezelfde bestuurder van een middelbare-scholengemeenschap uit Haarlem de Nederlandse leraar in Europa de meeste lessen per week draait en relatief het minst vakantie heeft van het Europese onderwijsverzorgend personeel.
In het mbo is de 1040 nauwelijks een discussie, en op het ROC Tilburg kom ik niemand tegen die ermee zit. Dit heeft te maken met het feit dat onze leerlingen een behoorlijk deel van hun onderwijstijd vullen door middel van hun stages. En stage-uren zijn geen lesuren. De staking was dan ook niet voor deze onderwijssector georganiseerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten