Ik schrijf mijn blogs bijna altijd in het weekend. Het is zondagmorgen acht uur
als ik dit blog begin. Voor me rekt zich een lange zonnige dag uit van zalig
(!) niets doen. Als een mooie, verleidelijke Italiaanse donna. ‘Dolce far
niente’, fluistert ze zacht in mijn oor, ‘Buongiorno, Antonio’. Dat klinkt toch
veel poëtischer dan ‘lekker nietsdoen’. Er klinkt geen enkele dissonant in door.
Nietsdoen, het klinkt zo stout en in ons taalgebruik zal het ons nationale calvinistische karakter wel wezen dat er in doorklinkt. Terwijl de boeddhisten nietsdoen beschouwen als een hogere staat van zijn. Want als je nietsdoet, gebeurt er heel veel vanbinnen. Maar wat? Workaholics zijn daar bang voor; we noemen dat horror vacui, angst voor de leegte die je kunt aantreffen binnen jezelf. Hoe dieper je in je bewustzijn afdaalt hoe sterker je gaat beseffen dat daar niets zit. Het authentieke ik is een misverstand. De filosoof Martin Heidegger noemde dit nietsdoen, ‘Langeweile’, verveling.
Veel mensen durven zich niet meer te vervelen; daarom is voor jonge mensen de i-phone uitgevonden. Zich vervelen is zo jaren vijftig. Terwijl de verveling zoveel moois en creatiefs kan opleveren.
Nietsdoen is iets anders dan ‘niets doen’ (met spatie). Nietsdoen kun je zien als een hogere vorm van iets doen. Als je nietsdoet gaan je gedachten gewoon door. Zo concipieer ik mijn teksten op de gekste plaatsen: onder de douche, op de fiets, als ik met de hond wandel, wachtend bij de bakker. Musing noemen de Engelsen dat, mijmeren. Niets doen (mét spatie) is iets nalaten te doen, terwijl je wel wordt geacht iets te doen. Zoals dat rapport eindelijk afwerken, in plaats van te surfen op het internet in de baas zijn tijd. Of een kind uit het water redden.
Nietsdoen, het klinkt zo stout en in ons taalgebruik zal het ons nationale calvinistische karakter wel wezen dat er in doorklinkt. Terwijl de boeddhisten nietsdoen beschouwen als een hogere staat van zijn. Want als je nietsdoet, gebeurt er heel veel vanbinnen. Maar wat? Workaholics zijn daar bang voor; we noemen dat horror vacui, angst voor de leegte die je kunt aantreffen binnen jezelf. Hoe dieper je in je bewustzijn afdaalt hoe sterker je gaat beseffen dat daar niets zit. Het authentieke ik is een misverstand. De filosoof Martin Heidegger noemde dit nietsdoen, ‘Langeweile’, verveling.
Veel mensen durven zich niet meer te vervelen; daarom is voor jonge mensen de i-phone uitgevonden. Zich vervelen is zo jaren vijftig. Terwijl de verveling zoveel moois en creatiefs kan opleveren.
Nietsdoen is iets anders dan ‘niets doen’ (met spatie). Nietsdoen kun je zien als een hogere vorm van iets doen. Als je nietsdoet gaan je gedachten gewoon door. Zo concipieer ik mijn teksten op de gekste plaatsen: onder de douche, op de fiets, als ik met de hond wandel, wachtend bij de bakker. Musing noemen de Engelsen dat, mijmeren. Niets doen (mét spatie) is iets nalaten te doen, terwijl je wel wordt geacht iets te doen. Zoals dat rapport eindelijk afwerken, in plaats van te surfen op het internet in de baas zijn tijd. Of een kind uit het water redden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten