‘This message will selfdestruct’

In het moderne mailverkeer is een sluipende schending van het briefgeheim gaande. Een enkeling maakt daar een punt van, maar de meesten vinden het geen bezwaar. Tijdsdruk noopt meestal te denken: laat maar zitten. E-mail is, net als overige social media, een snel medium. Een voorbeeld.

Je stuurt enkele collega’s een mailtje met zakelijke informatie die van gevoelige inhoud niet helemaal vrij is. Vervolgens stuurt een collega een reactie, maar besluit enkele andere collega’s carbon copy (cc) daaraan toe te voegen, omdat hij vindt dat zijn reactie ook hun aanbelangt. Zonder jouw toestemming te vragen echter.

Hoezo, moet dat dan? Ja, dat moet uit oogpunt van het respecteren van privacycriteria, want anderen als jij oorspronkelijk voor ogen hebt gehad, zijn nu deelgenoot geworden van de gevoelige informatie die jij alleen met een select clubje mensen wou delen.

Een ander voorbeeld is dat iemand bij jou een klacht deponeert via de mail betreffende enige nalatigheid jouwerzijds. Je hebt iets tamelijk belangrijks vergeten of je treuzelt te lang met een stuk informatie die voor die collega van belang is. Het wil wel eens voorkomen dat de klager gelijk de hele vakgroep of zelfs het hele team kond daarvan doet via de cc. Een eigentijdse schandpaal.

Het fenomeen van ongevraagd doorsturen van e-mail die ook gevoelige inhoud bevat, neemt hand over hand toe. Collega’s vertellen mij dat zij al diverse keren meegemaakt hebben dat ze een verhaal op de mail hadden gezet waarvan ieder weldenkend mens kon begrijpen dat dit niet zomaar naar een ander ge-cc't kan worden, zonder dat je daarvoor toestemming hebt van de auteur. En dan gebeurde het toch (weer)!

Waarom, vragen zij, is het plotseling normaal geworden dat te doen? Privacy lijkt op straat te liggen met al die social media van tegenwoordig. Toch denk ik dat in professionele relaties het duidelijk moge zijn dat sommige zaken niet zonder ruggenspraak publiek gemaakt zouden mogen worden. Dit geldt ook voor andersoortige betrekkingen.

Het is beslist soms veiliger om maar niets aan het papier toe te vertrouwen en alleen via mondelinge communicatie je verhaal te doen. En in veel gevallen gebeurt dit ook. Bepaalde informatie leent zich beter voor een gesprek onder vier of meer ogen, zoals vertrouwelijke informatie, dan voor schriftelijke overdracht.

Zou er zoiets zijn als copyright op e-mail? Of bestaat er anders een optie die, zoals in de goede oude JamesBond-films - 'this message will selfdestruct after reading' -, ervoor zorgt dat de boodschap niet verder komt dan degene die het ontvangt?