Zullen we gaan latten?

Less is more is de slogan van vandaag; we willen weer terug naar af. Naar toen het nog klein en overzichtelijk was. De tijd van voor de SVM-operatie en de ROC-vorming, toen we nog gewoon lesgaven op de MTS, op de MEAO, op Dionysius of op die fantastische rot-Streekschool met haar onterechte beroerde imago. Dat wij babyboomers en sixties-lovebabies  toen enkele decennia jonger waren zal ook wel mee spelen in de appreciatie van die goeie ouwe tijd. Maar die tijd komt nooit weer terug, want het zal toch anders blijken te zijn. Kijk maar naar die tweetrapsraket van weer een onderwijsreorganisatie, in Rotterdam. Eerst gaan de onderwijs-sequoia’s  ROC-Albeda en ROC-Zadkine fuseren, - 40.000 studenten -, en vervolgens worden ze weer opgesplitst in zeven sectorale autonome scholen. Nou ja, autonoom, het overkoepelende fusiebestuur is nog niet weg gereorganiseerd, want luidt het enigszins waarschuwend en omineus: de plannen moeten het komend jaar nog worden uitgewerkt.  Die scholen die kunnen overigens afzonderlijk best wel weer groter blijken te worden. Want net als bij ons ROC en MBC(!) zijn beide onderwijsmammoettankers verspreid over de hele stad Rotjeknor, in grotere en in kleinere locaties. En die kunnen weer in een herschikking van gebouwen groter dan wel kleiner worden. Small is beautiful, maar dan toch op de eerste plaats ‘gebouwelijk’. Dat beleef ik elke werkdag weer op mijn ROC-locatie Gimbrèrelaan: de studenten en docenten zijn er dol op. Iedereen kent iedereen en een vreemde snoeshaan wordt zo buiten gekeken, of gepraat. Verder hoeven we meestal niet te gaan.

Ook Hogeschool InHolland heeft zich weer op het reorganisatiefront gemeld: op de radio hoorde ik de voorzitter van haar college van bestuur zeggen dat ook zij gaat worden opgeknipt in een aantal autonome scholen, geloof jij het? Vorig jaar heb ik al in een blog  getiteld ‘ROC-Tilburg de-fuseert’  geschreven dat een sectorale opdeling van ons ROC op de middellange termijn zeker niet uitgesloten moet worden. De recente berichtgeving in de media schijnen deze toekomstverwachting te bevestigen, maar terecht schreef de Volkskrant vorige week dat eerst maar eens goed de voor- en de nadelen van de ROC-vorming dienen te worden onderzocht en geëvalueerd, alvorens weer een onderwijs-ommezwaai te maken. Daar voeg ik aan toe: die hebben we de afgelopen decennia in onze onderwijssector wel genoeg gehad. Het is mooi geweest. Toch is er wel degelijk veel te zeggen voor echt autonome sectorale vakscholen, en niet alleen vanwege de herkenbaarheid maar ook de kwaliteitsverbetering die dit in potentie meebrengt. Een OMO-achtige organisatiekoepel is daarbij voorstelbaar, maar een ROC Tilburg-koepel, al dan niet samen met de Rooi Pannen is zeker  ook denkbaar. Gaat eindelijk de droom van oud-voorzitter van het college van bestuur Jan Nooijen in vervulling, en Gerard Selten is nu toch al lang weg.
De cultuurfilosoof en sociaal-psycholoog Elias Cannetti heeft in zijn magistrale opus magnum 'Massa en macht' al gezegd dat organisaties zichzelf nooit kleiner willen maken, laat staan opheffen, zij tenderen altijd naar groter: de wet van rupsje-nooit-genoeg. Eens kijken hoe deze wet weer bevestigd gaat worden in Rotterdam.