Uit het oog

Mijn blog op Ons Plein met het korte in memoriam van oud-collega Thérèse Hiwat, die zo tragisch om het leven kwam eind april, bleek in een onverwachte behoefte te hebben voorzien. Ik ontving nogal wat reacties van oud-collega’s van Thérèse die me schreven blij te zijn met mijn korte herinnering in woorden. Ze hadden een in memoriam tot dan toe gemist op Ons Plein. 

Daarmee werd een vergeten of over het hoofd geziene vraag actueel. Moet een organisatie, bij voorbeeld op haar website, aandacht besteden aan het overlijden van oud-collega’s? De functionarissen die daarover gaan vonden kennelijk van niet. Dit stoere standpunt bleek gezien de reacties die mijn in-memoriamblog opriep nogal kort door de bocht. Soms moet het kennelijk wel. 

Een schoolorganisatie kun je vergelijken met een school vissen: ze is voortdurend in beweging en geen moment hetzelfde. Of met een zwerm spreeuwen, die ’s avonds pas tot rust komt als hij neerstrijkt in bomen of struiken. In de loop der tijd komen er vogels bij en vallen er ook weer af. So it goes. De organisatie is voortdurend in beweging; ze vormt een eenheid, maar is aan permanente veranderingen onderhevig. Alles stroomt en niets blijft, is een oud inzicht. Collega’s komen en gaan, en niemand blijkt uiteindelijk onmisbaar. Zo zou je gechargeerd het standpunt  kunnen uitbeelden van degenen die vinden dat na het eervolle ontslag de functionaris ophoudt te bestaan voor de organisatie. Maar ook als mens? 

De mens in de oud-collega blijft natuurlijk gewoon voortbestaan, en die is de organisatie dank verschuldigd om wat zij deed en wie was. Oud-collega’s houden nogal eens contact met elkaar. Een oud-collega bleek een goede vriendin te zijn geworden, met wie ook na het vertrek uit onze organisatie moeiteloos contact wordt onderhouden.

Een collega schreef mij de stilte rondom Thérèse als oorverdovend te hebben ervaren.