ROC weg ermee? Nou nee

Vorige week werden we opgeschrikt door het bericht dat Tante Jet (Bussemaker) de roc’s kleinschaliger wil maken, naar een menselijke maat wil terugbrengen. We zijn te groot gegroeid, of liever: gemaakt. Opa Jo (Ritzen) en oma Tineke (Netelenbos) hadden in de jaren negentig, bevangen als zij waren geraakt door de twee hardnekkige virussen van marktwerking en schaalvergroting het onderwijskind roc meteen volgroeid ter wereld gebracht. Beter gezegd: in de markt gezet.

De roc's zijn halverwege de jaren negentig ontstaan als gevolg van (verplichte) fusies van diverse mbo-opleidingen. De ruim 500 (vijfhonderd) mbo's werden samengevoegd tot circa 50 (vijftig) grote regionale opleidingencentra. Hierdoor zijn, net als in het voortgezet onderwijs, grote onderwijsinstellingen ontstaan. Instituten met middelbaar economisch en administratief onderwijs (meao), middelbaar technisch onderwijs (mts) en middelbaar dienstverlenings- en gezondheidszorgonderwijs of mdgo (agogisch werk, gezondheidszorg, maatschappelijke dienstverlening) werden samengevoegd tot grote opleidingscentra. De agrarische scholen fuseerden tot agrarische opleidingscentra (aoc's). 

Niet onbelangrijk is ook te vermelden dat de voormalige mbo-scholen hun ‘ideologische veren’, hun christelijke signatuur in deze grootschalige onderwijsnivellering verloren. Roc’s werden levensbeschouwelijk van alles en dus niets, of hoogstens ‘iets’. 

Heel veel docenten, maakbare subjecten in de ogen van de socialistische minister en secretaris, waren daar beslist niet blij mee. Het fusieproces werd bovendien gecontamineerd door de HOS-nota uit 1985, waarin de salarisschalen waren gedowngraded, met name voor de startende docenten. Er was veel geween en geknars der tanden (Mattheüs 13) en er volgden heuse stammenstrijden, ook in het Hart van Brabant. De samenvoeging van de mts en de meao met de Streekschool, zeker omdat de laatste het voortouw in het fusieproces onder leiding van ‘pater’ Jan Nooijen had genomen, - voor de Streekschool was er een wereld te winnen -, ging niet zonder slag of stoot. De scholenstrijd duurde jaren en werd vooral ook in de lerarenkamers uitgevochten. Het na-ijleffect was hardnekkig.

Maar de tand des tijds vermaalt enerzijds veel goeds, en anderzijds veel slechts, en mensen van goede wil vinden altijd wel een weg en vooral elkaar. ‘Moetjes’ blijken vaak heel solide huwelijken op te leveren, terwijl huwelijken uit hartstocht niet zelden kwetsbaar en zwak blijken te zijn. De partners in het fusieproces waren als het ware aan elkaar uitgehuwelijkt  en net als in de grotemensenwereld hield dit huwelijk bij een groot aantal roc’s stand, en bleek vruchtbaar. 

En nu we elkaar ten langen leste gevonden hebben, moeten we van Tante Jet weer uit elkaar? No way! Weg met ONS roc? Nou nee.