Nu doet zich
in veel westerse landen het feit voor dat met de secularisatie het christelijk
zondebesef en daarmee het schuldbesef en schaamtegevoel op de achtergrond is
geraakt. De meeste voormalig christenmensen zijn zich van geen kwaad bewust
meer en schuiven hun bordje met schuld door naar hun buurman, en als die niet
thuis geeft naar de buurman van de buurman, enzovoort. Zo krijgt op den duur de
hele maatschappij de schuld, met als zichtbaar effect dat we allemaal korte
lontjes dreigen te worden en ons schaamteloos gaan gedragen. Merkwaardig genoeg
beginnen zo autochtone en allochtone Nederlanders steeds meer op elkaar te
lijken. Als dat geen voorbeeld van integratie is, wat zeg ik: assimilatie!
Maar als
iedereen elkaar de schuld geeft dan lijken we allemaal schuldig. Dat komt me
erg onpraktisch voor, en daarom heb ik voor mezelf besloten, om op de eerste
plaats mezelf de schuld te geven als iets niet lekker loopt. En me diep te
schamen als ik me hufterig gedragen heb in het publieke domein. Sinds jaar en
dag ben ik weer belijdend christen (van de katholieke gezindheid). Dat heeft
als groot praktisch voordeel dat ik niet eerst de maatschappij behoef te
veranderen, maar alleen maar mijn eigen uppie.
Verbeter de
wereld, begin bij jezelf!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten